Blog

13 november

Vanavond mag ik weer. Al is het nog maar twee dagen geleden dat ik lesgaf, ik kan niet wachten tot ik weer mag. Ik zou het liefst vijf dagen per week hoepelles geven, maar voor nu ben ik tevreden met vier lessen verdeeld over drie dagen. En die vier lessen zijn me toch een partijtje leuk! Ik geloof niet dat er iets leuker is dan hoepelen. Natuurlijk, het leven heeft nog veel meer te bieden, maar hoepelen maakt het allemaal de moeite waard.

Zelf zorg ik er natuurlijk ook enigszins voor dat mijn lessen leuk zijn, maar mijn leerlingen maken het echt de moeite waard. Stuk voor stuk zijn ze geweldig. Ik kan ze hier niet allemaal gaan beschrijven, daar is deze blog te kort voor, maar ze verdienen toch wel enige digitale aandacht. Vandaar ook deze blog.

Zondagochtend wacht ik altijd op het bankje naast de snackbar in het Kralingse bos op de hoepelaars. Dit zijn stuk voor stuk vroege vogels, want de les begint om tien uur. Het zijn ook heel leuke vogels. In deze groep zit tegenwoordig zelfs een man. De zondagochtendgroep is altijd heel geconcentreerd al wordt er ook af en toe flink gelachen. De les eindigt ook altijd in een mengelmoes van dans, hoepelen en hier en daar nog wat uitleg. Natuurlijk is de leukste leerling uit die les de dochter van een fervente hoepelaarster. Dit meisje gaat heel goed worden als ze zo doorgaat. Ze is super enthousiast en pakt de oefeningen snel op. Het zou leuk zijn als meer moeders hun dochters of zonen eens mee zouden nemen naar deze les.

Als deze les is afgelopen staat er meestal al een aantal van energie uit elkaar springende meiden te wachten. Hun energie voorafgaand aan die les is gevuld met enthousiasme; hun ogen schreeuwen om de muziek en moves die ik ze ga geven. Gretig pakken ze hun hoepel beet en al snel staan we te dansen met de hoepel op alle mogelijke manieren om ons lijf gedrapeerd. Deze meiden zijn zo verschrikkelijk energiek. Ik kan niet anders dan meegaan in hun aanstekelijke enthousiasme. Er wordt flink wat afgejoeld en gelachen. Als de hoepel valt, moeten ze deze zo sensueel mogelijk weer om hun lijf weten te krijgen, wat natuurlijk voor veel hilariteit zorgt. Afgelopen zondag zijn we ook maar een half uurtje langer doorgegaan. We konden niet stoppen met draaien, springen en undulaten (alleen voor insiders :)).

Op dinsdag geef ik les aan een grote groep vrouwen. De vrouwen in deze les zijn stuk voor stuk geweldig en allemaal heel verschillend. Er zitten studenten tussen, ondernemers, hardwerkende vrouwen; allemaal helemaal zichzelf. Ik begin de les met een warming up waarna ze nieuwsgierig kijken naar de eerste oefening van de les. Die gaan ze daarna oefenen: eerst zelf en daarna met elkaar. Iedereen wil het kunnen en er wordt echt hard gewerkt. Af en toe klinken er kreten van frustratie, maar daarna ook snel weer gejoel als het iemand lukt. De les duurt ook steevast te kort. Want na de tweede oefening, gaan we de oefeningen die we tot dan toe hebben geleerd oefenen met harde muziek op. Er wordt dan echt flink gedanst. Ik dans er tussendoor waarbij ik bij iedereen langs ga om te kijken of het allemaal lukt en of er nog vragen zijn over bepaalde oefeningen. Volgende week is het laatste deel van de cursus en dat vind ik natuurlijk verschrikkelijk jammer. Hopelijk doen ze allemaal weer mee met Hoopdance level 3 die ik waarschijnlijk in januari ga geven.

Op donderdagavond geef ik vanaf deze week les bij Sportcentrum Hollander in Kralingen. Hiervoor deed ik dat nog bij David Lloyd, maar ik wilde een locatie dichter bij mijn huis en bij dat van enorm veel van mijn leerlingen vinden. Deze donderdagles is voor mij altijd een improvisatieles. Ik weet namelijk nooit wie er komt. Ik hoop dat mijn leerling die de afgelopen weken steeds op donderdag kwam, er weer is. Zij is ook erg enthousiast en ik merk dat het hoepelen haar helpt los te komen van haar dagelijkse beslommeringen. Dat doet hoepelen namelijk ook voor je. Ik hoop ook dat er een hoop nieuwe mensen komen. Al ben ik nu al blij met alle mensen die wel eens een les of workshop bij mij hebben gevolgd. Het zijn er een boel. Ik wil dat iedereen die energie die vrijkomt bij het hoepelen kan ervaren. Het is verslavend.

Hopelijk kan ik hier nog heel lang mee doorgaan. Ik kan namelijk niet meer zonder: niet zonder het hoepelen, maar zeker ook niet zonder mijn leerlingen. Bedankt allemaal voor jullie inzet en enthousiasme. Liefs, Jonina.

12 oktober

Een dag uit het leven….

 ‘Wat doe je verder dan?’ Het meisje had een gloednieuwe HoopHollandhoepel in haar handen die ze zojuist bij me had afgehaald. Ik keek haar lachend aan en zei: ‘Niks. Alleen hoepels maken en hoepelles geven.’ Haar ogen lichtten op. Ietwat verbaasd keek ze nog eens naar de hoepel en weer naar mij. Volgens mij geloofde ze me nauwelijks, want hoe kun je nou leven van je hoepels?

Dat is een vraag die erg veel mensen me stellen. Een jaar geleden lachte men me uit als ik vertelde over mijn hoepelbedrijfje. Soms gebeurde dat netjes achter mijn rug, maar vaak genoeg ook gewoon recht in mijn gezicht. Men had het idee dat het zo fijn was voor dat meisje dat ze nu zo’n leuke hobby heeft. Dat was het ook: een leuke hobby. Ik maakte af en toe een hoepeltje voor iemand en hoepelde er zelf vrolijk op los. Als ik dan weer eens een bestelling had, sprong ik een gat in de lucht, maakte de hoepel en bezorgde hem dan zelf.

Tegenwoordig gaat het er allemaal een beetje anders aan toe. Op dit moment probeer ik deze blog te schrijven, maar tegelijkertijd beantwoord ik e-mails die binnenkomen, hou ik mijn Facebookpagina bij, neem ik de telefoon op en print de bestellijsten die maandag de deur uitmoeten. Ik weet dat ik dat beter allemaal één voor één kan doen, maar zo gaan die dingen nou eenmaal in Huize HoopHolland. Als deze blog af is, ga ik de bestellingen voor maandag afmaken en misschien ga ik straks mijn les voor zondag nog even voorbereiden…  En vandaag is eigenlijk mijn weekenddag.

Naast deze vrij rustige bezigheden, geef ik ook nog eens drie uur per week les en af en toe een workshopje hier en daar. Daarnaast probeer ik te werken aan mijn PR (eigenlijk geen tijd voor) en moet ik mijn voorraad in de gaten houden. Oh ja, en natuurlijk doe ik ook mijn administratie en belastingaangiftes. Zoals je leest, ben ik voor het grootste gedeelte gewoon een doorsnee ondernemer. Maar dan wel één met een leuke hobby.

Als iemand mij nu dus vraagt wat ik doe, begin ik altijd te lachen en geef ze meteen mijn kaartje. Ik ben al gewend aan de opgetrokken wenkbrauwen en de rare vragen die dan volgen. Ze doen maar, zolang ik dit werk maar gewoon mag blijven doen, is elke reactie toegestaan.

11 september

Oké. New York. Daar moet ik nog over schrijven. Ik moest mijn avonturen daar eerst even laten bezinken, want dat New York is niet niks. Ik heb net lesgegeven in het park en op die energie moet het me wel lukken om mijn verhaal op te schrijven.

Ik ging dus naar Praag in maart voor een hoepelcursus van Hoopnotica. Ik kreeg daar les van Jacqui Becker, een prachtige jonge vrouw die mastertrainer is. Zij weet echt álles van hoepelen. Na deze geweldige cursus zei ik tegen haar dat ik misschien wel naar New York wilde komen voor de level 3 en 4 training. Zij dacht toen: “Ja ja…”. Maar ik hield voet bij stuk en ging. Ik kocht een ticket, samen met mijn stiefvader, boekte een appartement in het oh zo mooie Greenwich Village, schreef me in voor de cursus en ging. Ja, ik ging.

En daar stond ik dan, met twee hoepels in een zaaltje van een dansstudio op de veertiende verdieping van een gebouw op 39th street met drie andere cursisten en met Jacqui Becker. Door de niet al te dikke muren hoorden we de zangaudities voor musicals en andere shows in de aangrenzende ruimtes. De sfeer was meteen goed en we konden beginnen met hoepelen. Die eerste dag, zaterdag 25 augustus, heb ik zo verschrikkelijk veel geleerd en gehoepeld. De adrenaline en endorfine gierden door mijn lijf. De volgende dag was misschien nog wel leuker. We trainden het omhoog gooien van hoepels in Bryant Park waar het die dag Toplessday was. Tientallen fotografen probeerden foto’s te maken van vrouwen met ontbloot bovenlijf die demonstreerden voor gelijke rechten van man en vrouw. Dit kunnen we ons in Nederland niet voorstellen, maar in Amerika mag je dus heel veel niet. Hoepelen in het park mag gelukkig wel. En sommige fotografen maakten zelfs van ons foto’s; ook al hadden we onze bovenkleding nog gewoon aan.

Na die tweede dag ging ik, in het trotse bezit van mijn diploma’s, met één van de cursisten mee naar Cental Park. Sommige mensen gaan fietsen in Central Park, maar wij gingen hoepelen bij Skatersroad. Wat een beleving was het om te hoepelen naast een stuk asfalt waar jong en oud (vooral heel veel oud dat er nog zó jong uitzag) aan het skaten was op heel leuke muziek. Ik maakte wat hoepelvrienden en eindigde mijn hoepelavontuur draaiend en hoepelend met de grootste glimlach op mijn gezicht die er dagenlang niet meer af is gegaan.

New York was geweldig. Niet alleen door het hoepelen. Alle informatie die ik heb meegekregen is zo verschrikkelijk waardevol. Een kleine opsomming:

-         hoepelen met een fitnesshoepel is niet goed voor je lijf;

-         mini’s zijn fantastisch om je coördinatie te verbeteren en je armspieren te versterken (dit helpt je ook bij het hoepelen met een normale hoepel);

-         een goede warming-up is belangrijk;

-         hoepelen in je niet-natuurlijke richting is noodzakelijk om je lijf in balans te houden/krijgen;

-         hoepelen is goed voor je geest;

-         een oefening in delen oefenen is beter dan maar heel vlug iets te willen kunnen;

-         herhalen, herhalen, herhalen van kleine stapjes is de sleutel tot succes;

-         ‘droog’ oefenen helpt om je geest te laten wennen aan de oefening;

-         en nog veel meer, maar dat bewaar ik voor lessen en workshops.

De belangrijkste les die ik heb geleerd, is om te genieten van het nu. Ik weet niet zeker of ik die les nu heb meegekregen van Jacqui en de andere hoepelaarsters in New York, van mijn stiefvader, die echt mastertrainer in genieten van het leven zou moeten zijn, of van de New Yorkers, die van alles iets bijzonders maken. Ik heb er nog even aan zitten denken om in New York te blijven, maar kan mijn hoepelleerlingen natuurlijk nu niet in de steek laten. Ik blijf dus maar en hopelijk hou ik de vibe van New York nog lang, heel lang, bij me.

13 augustus

Ieder mens heeft zo veel kracht in zich waar hij of zij  het bestaan niet vanaf weet. Een lichaam is zo sterk en een geest is wilskrachtig, maar soms vergeet je dat. Soms is het veel makkelijker en veiliger om te denken dat je lichaam en geest iets niet aankunnen. Je zit dan eigenlijk in je eigen veilige, comfortabele wereldje waar niks hoeft. Het is zó makkelijk om niks te hoeven en te denken dat je iets niet kunt. De frustratie dat iets niet lukt, maakt dan plaats voor een zekere onverschilligheid.

Die onverschilligheid ken ik. Bij mij resulteert dat vaak in ergens geen zin in hebben en het dan ook niet doen. Soms denk ik dat ik iets niet kan en ik probeer het dan ook maar niet. Toen ik anderhalf jaar geleden thuis kwam te zitten met een burn-out had ik helemáál nergens meer zin in. En zeker niet in sport. Ik dacht dat ik een rondje hardlopen niet aan zou kunnen en wilde mijn gezicht al helemaal niet in de sportschool laten zien. Gatver; de sportschool. Stel je voor!

In mijn lessen zie ik vaak mensen die denken dat ze niet kunnen hoepelen. Maar ik ben van mening dat iedereen het kan. In negen van de tien gevallen, signaleer ik dat mensen de kracht in hun lijf niet (meer) kennen. Soms zie ik ook dat mensen bang zijn om krachtige bewegingen te maken uit angst om lichamelijke klachten te krijgen. Om te hoepelen is het noodzakelijk om je weer bewust te worden van die kracht.

Toen ik begon met hoepelen, voelde ik me al snel veel beter. Dit kwam, volgens mij, omdat ik me realiseerde dat ik wél sterk ben en wél iets kan. Die hoepel blijft echt niet draaien als je er geen moeite voor doet. Je moet niet alleen willen, maar je moet ook durven om zo wild te bewegen dat dat ding niet valt. En als het eenmaal lukt, wil je niets anders meer en word je nog sterker dan je eigenlijk al bent.

Niet alleen je lijf wordt sterker (ik til nu met gemak mijn fiets naar beneden), maar ook je geest wordt sterker. Ik heb door mijn hoelahoep geleerd dat ik alles kan als ik het wil. Nou ja, alles, ik weet weer dat ik kan genieten van de dingen om mij heen en dat het leven niet stopt bij een depressie of een burn out.

Tijdens één van mijn workshops met jonge meiden die allen een psychisch probleem hadden, zag ik enorm veel frustratie voorafgaand aan de workshop. De veronderstellingen over hun lijf en hun hoepelskills vlogen over en weer. Sommigen wilden in eerste instantie niet eens meedoen. Toen de les begon en ik persoonlijke feedback aan de meiden gaf bij wie het nog niet lukte, vertelde ik ze steeds dat ze met kracht moesten bewegen en dat ze echt wel sterk genoeg waren om de hoepel hoog te houden. Als je dan ziet dat het ze uiteindelijk lukt en ze zo enthousiast worden dat een regenbui ze niet kan laten stoppen met hoepelen, zie je pas echt wat een hoepel eigenlijk los kan maken. Het plezier spatte eraf. Door te hoepelen vergaten ze even hun geest en werden ze zich bewust van hun lijf dat wél kon bewegen. Op de terugweg naar huis kreeg ik mijn glimlach niet van mijn gezicht.

‘Earth moves aroud the sun, be the sun’. Deze slogan heb ik niet zomaar gekozen voor mijn steeds groter wordende bedrijfje. Als je hoepelt ben je namelijk letterlijk het middelpunt van jouw oefening en je gaat er bijna letterlijk stralen. Vaak hoor ik flink wat lachsalvo’s tijdens de lessen en dan vooral als de beginnende hoepelaars de kracht in hun lijf gebruiken om de hoepel hoog te houden. En als ik dan voor iemand ga staan bij wie het nog niet lukt en ik schud mijn hele lijf overdreven alsof ik de aarde wil gaan laten bewegen en ik roep dat ze me na moeten doen en het lukt, wordt er overal om ons heen geroepen en geklapt. Dat is geweldig.

Maar nogmaals, je moet wel durven… Durf jij?

28 juli

Ik heb een springtouw. Met een bijna gelijk zinnetje begon een ander avontuur, waardoor ik nu in staat ben om deze blog te schrijven. In dat eerdere zinnetje van iets meer dan een jaar geleden, betreffende een ander speelvoorwerp, zou je bijna ‘ik heb’ in ‘ik ben’ kunnen veranderen. Overal waar ik kom, vraagt men namelijk: ‘En, hoes ’t met de hoepels?’ Ik denk al bijna in hoepels. Hoor ik een woord met een ‘H’ dan bedenk ik er een hoepel bij en zie ik een vrouw van wie ik denk dat ze hoepelen wel leuk zal vinden, dan geef ik een uitgebreide uitleg van hoe leuk het wel niet is. Want dat is het. Maar als je dit leest, weet je dat waarschijnlijk al.

Maar goed, ik heb dus een springtouw; en niet zomaar een springtouw, nee, een springtouw die de afgelegde afstand in mijlen en kilometers meet en dan nu het beste: hij meet ook je calorieverbruik. Ik heb net in twintig seconden maar liefst vier calorieen verbrand. En dat is best veel. Het springtouw is blauw met wit en heeft een doorzichtig koord dat je in lengte kunt verstellen.

Zoals gezegd heb ik net, op de vroege zaterdagochtend al even staan springtouwen. Natuurlijk deed ik dat zonder schoenen en binnenshuis en dat is eigenlijk niet zo slim. Springtouwen is, in tegenstelling tot hoepelen, erg blessuregevoelig. Je kunt snel een zweepslag of een spierscheurtje in je kuitspieren krijgen. Een goede warming-up is dus noodzakelijk. Ook moet je sportschoenen dragen en het springen langzaam opbouwen. Dus eerst langzaam, dan een aantal sprongen snel achter elkaar, weer langzaam, weer wat langer snel, enzovoort. Dat is ook beter voor je ademhaling, want je wordt er verschrikkelijk moe van.

Mijn springtouw is een dummy. Als deze flink getest is, wil ik er een hoop aanschaffen en verkopen via mijn website. Natuurlijk zal ik eerst flink wat onderzoek naar springtouwen gaan doen en hier en daar wat advies vragen over de voor-en nadelen. Het schijnt dat je in een kwartier springen 200 kCal verbrandt. Er bestaan zelfs schema’s voor het juist opbouwen van een springtouwsessie.

Vind je ook dat ik deze springtouwen wel of niet moet gaan verkopen (met mijn kekke logootje erop), laat me dat dan even weten via mijn e-mail of via het gastenboek op de website. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen en vragen. En als mijn springtouw bevalt, zeg ik over een jaar misschien wel: ‘Ik ben een springtouw.’ Wie weet…

23 juni

Werelden

Er zijn zoveel werelden waarvan we geen weet hebben. Laatst is er weer een nieuwe planeet ontdekt met een maan vier keer zo groot als de aarde. Op die planeet is het alleen maar heet door alle lava die uit de aardkorst gutst; geen plek dus om op vakantie naartoe te gaan. Sowieso is het niet bekend of er nog ergens anders mensen of andere wezens in het universum leven. Dat hebben we nog niet kunnen ontdekken.

            Op ons kleine planeetje vallen er ook nieuwe werelden te ontdekken. Zo heb ik laatst kennisgemaakt met de wereld van de bloggers. Nu schrijf ik zelf af en toe een verhaaltje op mijn website, maar ik kan mezelf geen blogger noemen. Een blog bijhouden doe je op een speciaal daarvoor ingerichte website. Je bedenkt een pakkende naam en begint met te schrijven over jouw leven. Je kunt hier eventueel foto’s aan toevoegen en lezers kunnen een bericht achterlaten. Als je een beetje leuk kunt schrijven, kun je een groot publiek bereiken.

            Dat ik de wereld van de bloggers ontdekte, kwam door één van mijn klanten die een ware hoepelhype creeerde op Twitter en op haar Blog. Nadat ze haar bestelde hoepel uitvoerig beschreven had in haar blog, inclusief foto’s en veel bejubelingen naar de hoepelen en hoepelen an sich, regende het bestellingen vanuit haar vaste lezerkring. Dat veel van die lezers ook bloggers waren, zorgde er weer voor dat nog meer mensen begonnen met schrijven over hoepelen en over mijn hoepels in het bijzonder.

            Zoveel gratis publiciteit doet mijn kleine hoepelbedrijfje natuurlijk uiterst goed. Ik kan natuurlijk heel uitvoerig gaan beschrijven wat de bloggers in kwestie over HoopHolland geschreven hebben, maar ik kan ook gewoon de links delen van de blogs. Misschien zorgen de links ervoor dat je zelf ook een blog wilt gaan bijhouden, of vind je een blogger die je zó geweldig vindt, dat je die blogger gaat volgen. Zo heb ik weer wat teruggedaan voor alle mooie woorden die er over HoopHolland geschreven worden. Hier komen ze:

 

http://aapiedebruijn.punt.nl/   (scroll naar 13 juni)

http://santenkraam.wordpress.com/2012/06/04/hoop-hoop-hoera/

http://limoentjeslife.com/here-go-hoopy-hoo/ 

6 mei

Lesgeven

De afgelopen vier weken heb ik bijna geen tijd gehad om te hoepelen. De enorme drukte na Koffietijd zorgde bij anderen voor veel plezier en beweging, maar bij mij centreerde die beweging zich voornamelijk in mijn armen en handen die met steeds grotere handigheid tape om hoepels heen draaiden. Na het tapen van een hoepel, werd deze hoepel ingepakt en daarna weggebracht naar de pakketdienst. Ook moest ik flink wat e-mails en telefoontjes beantwoorden en de administratie bijhouden. Het waren drukke, maar erg leuke weken.

            De grote drukte is voorbij. Daar ben ik wel even blij mee, want nu kan ik me concentreren op mijn hoepellessen en workshops. Er staan er flink wat op het programma voor de komende weken. Dat is alleen maar geweldig. Door het lesgeven, ben ik zelf ook meer met hoepelen bezig en niet alleen maar met het maken van de hoepel. Dat merk ik dan ook meteen aan mijn lijf en geest.

            Hoepelles geven is heel anders dan Nederlandse les geven op middelbare scholen. Dat werk doe ik nu al zo’n tien jaar. Ik heb de lerarenopleiding Nederlands afgerond in 2003 en gaf tijdens mijn studie ook al zo’n twee jaar les. Ik ben dol op de leerlingen en vind Nederlands echt een leuk vak, maar het was nooit mijn ambitie om dit werk te gaan doen. Vanaf 1 augustus 2012 ben ik geen leraar meer, maar ben ik alleen nog maar ondernemer. Ik ben benieuwd of ik het werk ga missen, maar denk dat ik hoepelles geven stiekem toch wat leuker vind.

            Gisteren had ik de eerste hoepelles in het Kralingse bos. Ik was benieuwd of er uberhaupt mensen zouden komen, want het was koud en regen lag op de loer. Toen de eerste leerling aan kwam lopen, kreeg ik al wat meer hoop in een leuke les. Deze mevrouw was erg enthousiast over mijn item bij Koffietijd en kon niet wachten om te gaan beginnen met hoepelen. De andere deelnemers volgden hierna ook snel en de les kon beginnen.

            We liepen naar een beschut gedeelte van het grote grasveld en begonnen de les. Eerst een warming-up, wat wel nodig was met de kou en daarna kon het hoepelen beginnen. Na 50 minuten keek ik op mijn horloge en zag dat de les er alweer bijna opzat. De tijd vliegt echt in zo’n les. Hopelijk voelen mijn leerlingen dit ook, want ik vond het zelf altijd erg vervelend om in een sportieve groeples te constateren dat er niet al 50 minuten voorbij waren, maar maar vijf. En dan moest ik nog zo lang….

            Vrijdag gaf ik een groep meiden les die een pré-vrijgezellendag vierden voor hun vriendin die over een jaar gaat trouwen. De meiden hadden veel lol om de verschillende hoepelmoves en na de les werden er nog wat hilarische foto’s gemaakt. Daarna racete ik naar Centrum Bodhi in Rotterdam waar de eerste les van een cursus Hoopdance voor beginners van start ging. Zeven meiden die ieder op hun eigen niveau wilden leren hoepelen, hebben zich letterlijk in het zweet gewerkt. Ze deden allemaal zo hun best. Met zes van die meiden zal ik de komende weken elke vrijdagavond hoepelen en ik kijk nu al uit naar volgende week.     

              In mijn lessen Nederlands hoop ik natuurlijk altijd dat ik de lessen zo aangenaam mogelijk kan maken, zodat de leerlingen Nederlands een beetje leuk gaan vinden en daardoor hogere cijfers gaan halen. Soms lukt dat, maar de leerlingen zitten daar niet omdat ze dat willen, maar omdat het moet. Het leuke aan lesgeven aan die leerlingen is dat het een uitdaging is om de leerlingen te motiveren en te enthousiasmeren. Het leuke aan hoepelles geven is dat de leerlingen hebben gekozen voor de les. Het lastige is om de groep niet teleur te stellen in hun verwachtingen. Uitdagingen zijn er dus genoeg.

            Deze zomer zal voor mij in het teken staan van hoepelen. Hopelijk kan ik mezelf en anderen nieuwe hoepeltrucs leren. Er zijn zoveel mogelijkheden voor leuke hoepellessen: in het park, bos, strand, op de camping… Ik ben benieuwd hoeveel mensen deze zomer aangestoken zullen worden met het hoepelvirus. De uitslag volgt in september.

 

19 april

Positiviteit

Hoepelen wordt weer helemaal hip! Je ziet het steeds meer en daar word ik erg blij van. Tenminste, meestal. Laatst zat ik naar Hollands Got Talent te kijken en daar was een meisje met een brandende hoepel. Nu snap ik sowieso niks van spelen met vuur, dus mij zul je niet zo snel met een brandende hoepel zien hoepelen. Ik ben ook blij met mijn haar en dat wil ik graag zo houden. Dat meisje vond hoepelen met vuur blijkbaar wel de moeite waard. Ik wilde bijna schrijven dat ze er blij van werd of dat ze het leuk vond, maar die indruk wekte ze niet echt. Of eerder, echt niet. Haar hele uitstraling was negatief en daardoor ging ze ook niet door naar de volgende ronde. Gelukkig maar. Er zouden namelijk wel eens mensen kunnen zijn die hoepelen niet willen uitproberen, door haar negativiteit.

            Ik heb al eerder geschreven in één van mijn blogs dat hoepelen niks te maken heeft met politieke voorkeur, leeftijd, sekse, geloof of wat dan ook. Het enige dat de hoepelaars bindt die ik ken, is een enorme positiviteit en optimisme. Dat merk ik ook aan de mensen die bij mij hoepels hebben besteld. De afgelopen week was het enorm druk in huize HoopHolland, maar op e-mailtjes dat het wat langer kan duren, heb ik tot nog toe geen negatieve reacties gekregen. En dat verbaast me enigszins, want als ik een hoepel zou hebben besteld, zou ik hem meteen willen hebben. Het is heel fijn om te merken dat er meer mensen zijn zoals ik, die gewoon aardig willen zijn.

            Eén van mijn hoepelcollega’s heb ik vorige week ook voor het eerst gesproken. Zij kan echt tien keer beter hoepelen dan ik. Zij trad ook op bij Hollands Got Talent en benadert hoepelen met dezelfde energie en met hetzelfde enthousiasme als ik en vele andere hoepelaars. Hoepelen is geen wedstrijdsport (tenzij je het onderdeel hoepelen bij turnen meetelt), hoepelen doe je voor jezelf, in je eigen tempo en op je eigen manier. Het is belangrijk dat je leert om je niet te laten ontmoedigen door mensen die veel beter zijn, want dat belemmert jouw hoepelplezier. Als jij alleen maar wilt waisthoopen (gewoon recht-toe-recht-aan-hoepelen), dan is dat prima! Hartstikke goed zelfs! Zelf probeer ik wel om de moeilijkste trucjes onder de knie te krijgen, maar voornamelijk omdat ik als hoepeldocent een zo breed mogelijk scala aan oefeningen wil kunnen aanbieden. 

            Morgen is mijn proefles hoopdance in Centrum Bodhi in Rotterdam. Ik zal dan een aantal van jullie ontmoeten en hopelijk wordt het een positieve les. Woon je te ver weg van Rotterdam om eens mee te doen in een les, kijk eens op www.youtube.com om tips en trucs van anderen mee te krijgen, of bestel de dvd van Hoopnotica die jullie op mijn website kunnen bestellen.

29 maart

Hooping in the park

Ik was een hardloper. Ik liep hard met een nog groter fanatisme dan dat ik nu met hoepelen bezig ben. Kun je nagaan. Na een aantal 10km-wedstrijden, wat halve marathons en zelfs een Roparun, raakte ik zo geblesseerd dat ik eigenlijk niet meer kon hardlopen. Vier jaar geleden was dat. Nu wil dat niet zeggen dat ik nooit meer ben gaan hardlopen. Ik heb af en toe nog oplevingen waardoor ik ineens weer tien keer achter elkaar hardloop, maar daarna versloft het toch weer. Bijvoorbeeld omdat mijn benen weer erg veel pijn gaan doen. Soms omdat ik gewoon geen zin heb om naar buiten te gaan.

             Zondag had ik weer zo’n opleving. Zaterdagvond had ik al besloten dat ik zondag vroeg op zou staan om te gaan hardlopen en aan dat voornemen heb ik me gehouden. Ik rende al snel door het Kralingse bos waar ik tientallen andere sporters tegenkwam. Er waren veel andere hardlopers, skaters, fietsers en voetballers die allemaal genoten van het heerlijke zonnetje en de voldoening die het sporten ze gaf.

            Ik genoot er ook van. Ik deed het rustig aan, want ik had al zeker vijf maanden niet gerend: vijf minuten rennen, twee minuten wandelen. Hierdoor raakte ik niet echt buiten adem, maar moest ik toch wel even aanzetten. Normaal wil ik altijd meteen de strijd met mezelf en de andere hardlopers aangaan en begin ik veel te snel, nu voelde ik me totaal ontspannen. Het was gewoon een lekker tochtje, waarbij het zonnetje steeds harder ging schijnen.

            Op een gegeven moment kwam ik bij het strandje vlakbij de atletiekclub. Ineens zag ik het helemaal voor me: hoepelles in het park. Ik beeldde me in dat ik en een aantal hoepelleerlingen op of naast het kleine strandje stonden, misschien af en toe zelfs wel met de voeten in het water. En ineens wist ik: dat moet ik gaan doen! Ik hoef me dan geen zorgen te maken of ik terecht kan in een sportschool. De enige reden dat een les niet door kan gaan, is als het regent. Mocht het regenen, dan schuift de les gewoon door naar de week erop. Na de les kunnen we zelfs lekker gaan lunchen bij één van de horecagelegenheden rond het Kralingse Plas of nog even genieten van het zonnetje.

            De lessen zouden niet te laat gegeven moeten worden. Dit omdat het anders te druk zou worden in het park. Ik rende verder en dacht na over de geschikte dag (natuurlijk in het weekend) en de manieren om ervoor te zorgen dat mensen zich überhaupt zouden aanmelden voor de lessen. Misschien moest ik er een blog over schrijven, bedacht ik me.

            Inmiddels is het donderdag en is de eerste aanmelding voor de hoepellessen in het park al binnen. En dat terwijl ik nog niet eens reclame heb gemaakt voor deze buitenlessen. Aanmelden voor deze lessen kunnen gewoon door een e-mail te sturen naar info@hoopholland.nl. De eerste les is 7 april om half elf ’s ochtends. We verzamelen ons in het Kralingse bos in Rotterdam bij de grote parkeerplaats voorbij de atletiekvereniging PAC (op het Langepad) vanaf 10:15. Je kunt je per les inschrijven. Een les kost €10 en een leenhoepel kost €2,50. De eerste les is je leenhoepel gratis. Boek je vier lessen, dan betaal je maar €20 voor een beginnershoepel in alle maten. De lessen zullen verder gegeven worden op 14 april, 28 april en 5 mei. Als het regent, gaat de les niet door en gaan we dus nog een weekje langer door. En natuurlijk: bij succes gaan we de hele zomer door! Wie doet er mee?

15 maart
Hoepelles

Ze keken me raar aan. “Hoepelles? Bestaat dat?”

De jongens waren in een jolige bui en mijn weekendplannen versterkte die bui alleen maar. In het vliegtuig zat ik naast twee jongens van ongeveer mijn leeftijd die bij een internationaal bedrijf werkten als IT-ers. Zij zouden de hele zaterdag met een vermeende kater een cursus volgen met een groep internationale collega’s. Ik probeerde ze uit te leggen wat ik precies ging doen in Praag, maar volgens mij dachten ze dat ik een grap maakte.

            Het lijkt ook iets waar je geen les voor nodig zou hoeven te hebben: hoepelen. Als kind kon je het zonder problemen en misschien lukt het op volwassen leeftijd ook automatisch. Je zou dan kunnen denken dat je geen les nodig hebt. Misschien lukt het niet en dan zou je je voor kunnen stellen dat iemand je erbij zou moeten helpen. In die omstandigheden zou je een les kunnen boeken. Het kan ook dat je denkt dat het jou toch nooit zal lukken, waardoor een les weggegooid geld is. Toch denk ik dat voor iedereen die maar enigszins geïnteresseerd is in hoepelen een hoepelles een waardevolle investering kan zijn.       

             Ik heb afgelopen zondag, op de dag van de beruchte hoepelles, voldoende bewijs gekregen dat een hoepelles nemen een goed idee is. Jacqui Becker van Hoopnotica gaf de les. Deze les was deel één van een vierdelig traject waarin hoepelaars opgeleid worden tot volleerd hoepelleraar. Deel twee tot en met vier zal ik binnenkort gaan volgen. Jacqui begon met uit te leggen wat we die dag zouden gaan doen en toen de Tsjechische deelnemers, Jacqui en ik elkaar hadden verteld waarom we met hoepelen waren begonnen, begon de les.

            Alle basissteps werden stap voor stap uitgelegd. De hoepelmagie werd blootgelegd door uitgebreide uitleg over powerpoints en houding. Natuurlijk wist ik hier al wel veel vanaf, maar ik heb nu zoveel geleerd dat ik mijn lessen kan uitbreiden en verdiepen. De uitleg besloeg basissteps, workoutsteps en hoopdancemoves. Die hoopdancemoves vond ik zelf het interessants. De meeste bewegingen kende en kon ik al, maar Jacqui ontleedde de oefeningen, zodat de theorie en praktijk samen konden werken. Je lichaam en geest werken sowieso constant samen als je nieuwe bewegingen aan het leren bent. Onderzoek heeft zelfs aangetoond dat het leren van complexe bewegingen zelfs dementie tegen kan gaan, omdat je hersenen nieuwe verbindingen aan moeten gaan bij het leren van de moves. Zelf ervaar ik altijd veel rust als ik nieuwe bewegingen aan het leren ben. Waarschijnlijk is dat omdat je nergens meer over na kunt denken als je aan het hoepelen bent, behalve dan aan het hoepelen zelf.

            Misschien lezen de jongens uit het vliegtuig deze blog wel, want ik heb ze mijn kaartje gegeven, dat zij misschien wel aan hun vriendinnen hebben gegeven. Ik hoop voor ze dat hun cursusdag niet te saai was. Ik weet wel zeker dat ze nooit zoveel hebben kunnen leren als dat ik op zondag heb geleerd. Ik wil die kennis delen met de rest van Nederland en daarom wil ik hoepelles geven. De voordelen van hoepelen heb ik al zo vaak genoemd in mijn blogs, maar de voordelen van een hoepelles nog nooit. Eigenlijk kan ik die voordelen het beste in de praktijk laten zien. De hoepellessen zal ik vanaf april gaan geven. Sowieso op de zondagochtend, maar waarschijnlijk ook op vrijdagavonden. Iedereen mag eerst een proeflesje komen nemen. Zo’n proefles kost €5. Heb je hier wel oren naar, stuur me dan een e-mail (info@hoophlland.nl) met jouw voorkeur voor een tijdstip en een dag. Ik hoop zoveel mogelijk mensen te zien. Ik beloof je dat mijn hoepellessen voor iedereen geschikt zijn; beginner of al meer gevorderd. Tot snel!

8 maart

Evolutie

Er was eens een hoepel. Een kleine, roze, kinderhoepel die ik in 2007 bij de Intertoys op de Coolsingel kocht. De hoepel vond het niet zo heel leuk om rond mijn volwassenen heupen te zweven, maar deed toch erg z’n best. Na een paar dagen ontdekte ik filmpjes op het internet waar Amerikaanse hoopers lieten zien wat zij allemaal met een hoepel konden. Dit zag er zo indrukwekkend uit, dat ik dacht dat de meest simpele trucjes me nooit zouden lukken. Zeker niet met mijn kinderhoepeltje. Deze aanname en mijn nogal roerige privéleven zorgden ervoor dat het hoepeltje al snel alleen maar tegen mijn muur aanstond. En na een jaar verdween deze naar mijn kelder.  

            In 2011 werd mijn huis verkocht aan mijn broertje. Mijn kelder stond nog vol met mijn rommel en daar stond hij nog steeds: mijn kinderhoepel. Ik kreeg meteen zin om te hoepelen en nam hem mee naar huis. Aangezien ik al een tijdje niks sportiefs meer had gedaan en ik wel wat beweging kon gebruiken, probeerde ik elke dag tien minuten te hoepelen. Dat ging wonder boven wonder erg goed. De Amerikaanse filmpjes werden weer opgezocht en ik kwam er al snel achter dat de trucjes die hierin werden voorgedaanmoeilijk uit te voeren zouden zijn met zo’n klein hoepeltje.

            Er was eens een hoepel, een hoepel met massageballen. Deze hoepel kon ik zo uit elkaar halen. Hoe makkelijk zou dat zijn! En die massageballen zouden mijn darmen fijn masseren en ervoor zorgen dat ik nog sneller buikspieren zou krijgen. Het moet gezegd worden: toen ik de hoepel na wat wrikken en vloeken in elkaar had gezet, voelde de veel grotere en zwaardere hoepel heerlijk om mijn middel. Het kostte me bijna geen moeite om de hoepel rond te laten draaien. Dit zou ik zo wel een tijdje vol kunnen houden.

Na een paar dagen ontstonden er al wat blauwe plekken. Vooral omdat mijn lichaam automatisch wilde dat de hoepel wat lager om mijn heupen draaide. Na nog een dag of twee had ik zo’n grote bloeduitstorting op mijn rechterheup dat ik dacht dat er bloed uit zou komen. Ik kon verder ook geen andere trucjes uitvoeren. En ik wilde zo graag meer met een hoepel doen dan alleen maar recht-toe-recht-aan-hoepelen. Met andere woorden, ik had een paar dagen van deze hoepel genoten, maar wist dat ik beter op zoek kon gaan naar een andere hoepel: een hoepel die me niet zoveel pijn zou doen.

Er was eens een hoepel. Deze hoepel kwam uit Engeland en deze hoepel kon ik ‘opvouwen’ tot 52 cm. Dat was natuurlijk geweldig, want dan kon ik de hoepel meenemen naar Spanje. Ik had dan wel een grote koffer nodig om hem in te stoppen, maar hij kon mee! De hoepel was geel met felroze en was 100 cm en vrij zwaar. Door deze hoepel stond ik heel de dag te hoepelen en ik kon hier heel veel trucjes mee uitvoeren. Eigenlijk was er weinig op deze hoepel aan te merken. Ik hoepelde soms wel anderhalf uur per dag en werd steeds meer en meer verslaafd. Deze hoepel was eigenlijk iets aan de zware en grote kant, maar voldeed prima.

Ik wist dat dit was wat ik wilde en kon het over niks anders hebben dan over hoepelen. Ik legde een domeinnaam vast en ging op zoek naar materiaal om hoepels van te maken. Dat had aardig wat voeten in de aarde. Ik dacht dat ik het juiste materiaal had gevonden, maar dit materiaal was veel te licht. Na een geweldige vakantie ben ik verder op zoek gegaan en uiteindelijk heb ik een groothandel gevonden waar ik het juiste materiaal kon kopen. Dat was geen goedkoop PVC-materiaal zoals sommige mensen denken, maar het juiste professionele materiaal dat ze in Amerika ook gebruiken.

Ik maakte vijf hoepels, maar was die binnen een week kwijt aan vriendinnen en kennissen. Ik moest dus meer hoepelbuis gaan halen, want ik had nu zelf geen professionele hoepel en dacht dat ik er misschien wel een paar kon verkopen aan deze of gene. Ik kocht dus materiaal, bestelde tape en maakte een simpele website. Omdat ik graag alles volgens de regels wil doen, ging ik ook naar de Kamer van Koophandel. Ik schaamde me een beetje om mijn product, maar ik wilde de zaken goed aanpakken. En toen was de cirkel rond: ik kon hoepelen met de aller fijnste hoepels en ik kon mensen blij maken met mijn zelfgemaakte hoepels. Daar word ik zelf ook erg blij van.

En toen waren er ineens héél veel hoepels. Deze hoepels staan nu in menig woon- en slaapkamer in voornamelijk Rotterdam, maar ook in andere plaatsen in Nederland en zelfs in België. Deze hoepels zijn met alle liefde gemaakt, zorgen niet of nauwelijks voor blauwe plekken en staan garant voor uren hoepelplezier. Ze vallen niet uit elkaar, zijn niet te zwaar en vooral niet te licht en zijn niet te koop in speelgoedwinkels. Wil je de hoepels even voelen voordat je er één aanschaft, stuur me dan een e-mail. Ik kan je dan een stukje hoepel opsturen waarbij je het materiaal kunt beoordelen. Voor de foto’s van mijn hoepels, kijk je natuurlijk in het album. Veel hoepelplezier!

 

Eerste hoepel die ik maakte: `Hoekzight` Nu in het trotse bezit van Chantal.

2 maart

Yoga

 Gisteravond ben ik naar een lezing over het Boeddhisme geweest van een Tibetaanse monnik: Geshe Ngawang Zopa. Ik wilde even de deur uit, aangezien ik de laatste tijd alleen in hoepels denk. Ik word bijvoorbeeld heel vroeg in de ochtend wakker en bedenk me dan een nieuwe hoepelkleur of naam. Ook komt het voor dat ik ineens bedenk dat ik sleutelhangers moet maken van stukjes hoepel (wat ik ook gedaan heb), of dat ik een nieuwe oefening bedenk. Als ik thuiskom van mijn werk, check ik meteen mijn e-mail of bekijk ik mijn website. Met mijn man bespreek ik de nieuwe ideeën een aantal keer per dag. In de overige tijd hoepel ik of maar ik hoepels. Nu zit ik ook weer deze blog te schrijven.

            Ik moest er dus even uit. De lezing werd gegeven bij Centrum Bodhi en met dit yogacentrum heb ik al een paar keer e-mailcontact gehad, omdat ik op die locatie hoepelles wil geven. Ik was er echter nooit geweest. Toen ik dus las over de lezing, zag ik dit als een goede gelegenheid om eens een kijkje te gaan nemen. Ik heb wel eens dat als ik ergens in mijn eentje naartoe ga, ik het gevoel heb dat de mensen die daar al vaker zijn geweest al zo’n kliek vormen, dat ik er compleet buitenval. Dat gevoel kreeg ik gisteren totaal niet. De ontvangstruimte was erg open en mooi ingericht. De deur naar de kleedruimte stond open en die zag er ook erg chique uit. De bovenzaal, waar de lezing werd gegeven was niet heel groot, maar groot genoeg om aan een klein groepje hoepelles te geven. De zaal beneden was echter helemaal perfect en ik zag mezelf hier wel staan met een aantal hoepelleerlingen.

            Was ik toch weer bezig met hoepelen. Toch kwamen mijn gedachten tot rust toen ik naar de vertaling van de Boeddhistische monnik aan het luisteren was. Ik ben niet per se Boeddhistisch, ik ben ook niet per se Christen of Moslim of Joods. Ik vind het altijd wel interessant om andere kanten van het leven en de dood belicht te krijgen. De monnik zei op een gegeven moment dat verlichting alleen mogelijk was door het lichaam. Dat zette me enorm aan het denken. Door op een vrije manier te bewegen waarbij de energie door je hele lichaam kan stromen, kun je mentaal sterker worden en dat is precies wat hoepelen met mij heeft gedaan. Het hoepelen heeft bepaalde blokkades opgeheven die zo in mij aanwezig waren. In dat opzicht lijkt hoepelen heel erg op yoga.

Yoga heft ook blokkades op en is mild voor je lijf. Hoepelen kan in het begin wel wat blauwe plekken opleveren en je gaat er ook flink van hijgen, maar het is niet blessuregevoelig en het is vooral heel fijn om te doen. Het heeft heel veel voordelen, maar het kost weinig moeite. Andere sporten zijn meestal erg vermoeiend: yoga en hoepelen zijn voornamelijk erg fijn en rustgevend.

Ik ben me er wel van bewust dat sommige mensen yoga als apart ervaren en het gevoel hebben dat yoga niet binnen hun leven past, omdat het bijvoorbeeld lijnrecht tegenover hun geloof of levensovertuiging staat. Die mensen wil ik niet wegjagen door mijn lessen in een yogacentrum te geven. Een workshop kan overal gegeven worden en ik kan ook een ‘normale’ sportruimte huren voor de mensen die hoepelen liever niet associëren met yoga. Laat ik nogmaals stellen dat ik vind dat hoepelen niks te maken heeft met politieke voorkeur, geloof, leeftijd, geslacht, ras en dergelijke. Hoepelen is gewoon fijn en goed voor een ieder. Om dat te kunnen ervaren, zou je een hoepellesje bij me kunnen komen volgen. In Centrum Bodhi. De volgende lezing van Geshe Ngawang Zopa is op 5 april en zal gaan over meditatie. Ik ben er weer bij. Voor meer informatie hierover ga je naar: www.centrumbodhi.nl/nl/agenda. 

18 februari 

Horse

Wie was er eerder scheef: het paard of zijn ruiter? En wat heeft dit met hoepelen te maken? Eerlijk gezegd wist ik ook niet dat hoepelen en paardrijden iets met elkaar te maken hadden. Ik wist zelfs niet eens dat je van paardrijden scheef werd. Al weet ik nu, na wat kort speurwerk, dat het zelfs zo kan zijn dat paarden scheef worden door hun berijders. Vandaar ook de vraag wie er eerder scheef was.

            Op die vraag zal ik nu echt geen antwoord gaan geven, temeer omdat ik echt heel weinig verstand heb van paarden. Mocht het echter zo zijn dat paarden scheef worden van hun berijders, dan snap ik dat je als ruiter er alles aan wil doen om recht te worden, zodat je je paard niet benadeelt. Mocht het zo zijn dat je paard scheef is en jij hier ook scheef van wordt, dan zou ikzelf een andere sport kiezen en me niet meer op een paardenrug wagen.

            Maar ik ben geen paardrijdverslaafde. Dat was ik trouwens wel bijna geweest, als mijn leven anders was gelopen. Op mijn derde hadden mijn zus, Arenda, en ik al een pony. Naast ons woonde Marjan. Zij had een aantal pony’s waar we af en toe op mochten rijden. Op jeugdfoto’s van mezelf zit ik erg vaak op een paard of pony, maar ergens is dat gestopt.

Toen mijn ouders scheidden en we van het platteland naar een dorp en daarna naar een stad verhuisden, was het al snel over met paardrijden. Tot ik op mijn elfde of twaalfde op vakantie in Limburg, verliefd werd op een groot, zwart paard. Op foto’s met dat paard, kijk ik dolgelukkig en rijd ik met kaarsrechte rug in de dressuurbak. Ik wilde na die vakantie op paardrijdles en mocht kiezen: óf paardrijles óf Amerikaanse skates. Na lang wikken en wegen koos ik voor de skates, omdat mijn zus en al haar vrienden ze ook hadden en ik niemand kende die aan paardrijden deed.

            Het lag vast niet aan die vakantie in Costa Rica waar mijn zus en ik met twee Tico’s (Costaricaanse caballero’s) door de bergen hebben paardgereden dat mijn middel scheef werd. Ik weet pas sinds anderhalf jaar dat ik een scheef middel heb, doordat mijn osteopaat me daarop wees. En ik zag het ook duidelijk: de ene kant van mijn middel zit iets hoger dan de andere kant. Hoe het komt, is me niet bekend. Waarschijnlijk is dat gewoon mijn bouw.

Een paar weken geleden viel het me op dat mijn middel er veel gelijkmatiger uitziet. De zandloper is meer symmetrisch aan het worden. Er is maar één ding echt veranderd sinds anderhalf jaar en dat is natuurlijk het hoepelen. Hoepelen versterkt je balans en maakt je spieren steviger waardoor ze een mogelijke disbalans nog beter kunnen opvangen. Door de hoepel minimaal vijf minuten per dag om je middel rond te laten gaan, ‘kneed’ je je middel in een strakkere, stevigere vorm. Die stevigheid schijnt goed van pas te komen op de rug van een paard.

Mijn vaste lezers vragen zich misschien wel af waarom ik ineens over paardrijden schrijf. Heb ik niks beters te doen? Nou, eigenlijk niet. Ik zag dat mijn website ineens vaak bekeken was door een groep meiden van een paardrijdforum. Het forumonderwerp was of hoepelen je scheve houding kon verbeteren. Ik hoop dat ik reacties krijg van die meiden, zodat zij mij kunnen helpen met de vraag of het hoepelen ervoor heeft gezorgd dat ze een betere houding op de rug van hun paard hebben gekregen. Dat zou natuurlijk geweldig zijn. Als dat zo is, maak ik een nieuwe hoepel in zwart, bruin en wit. Drie keer raden hoe deze hoepel dan gaat heten…

    

       In onze achtertuin met mijn knappe moeder                   Op vakantie in Limburg. Ik voorop in de stoet met mijn nichtjes.

13 februari 

Hoepelhigh

Op zondagochtend werd ik vroeg wakker. Ik ging naar beneden, zette thee, maakte mijn ontbijt en ging op de bank zitten. Ik checkte mijn e-mail en keek of er nog wat interessants op Facebook was gebeurd. Tegelijkertijd keek ik naar Eva Jinek en probeerde ik mijn agenda voor aanstaande week in mijn iPad bij te werken. Van alle kanten kreeg ik informatie op me af, die ik moeiteloos leek te verwerken.

Echter, ik proefde niet waar mijn yoghurt met blauwe bessen naar smaakte, miste een discussie tussen een PVV-lid en Eva, waarbij ik nog wel kon opmerken dat ze weer pittige vragen aan het stellen was, terwijl ze haar gast met haar priemende ogen probeerde te doorboren en las ergens het bericht dat mijn jeugdheldin was overleden. Dit bericht kwam nog niet echt aan.

Ik deed dus het enige verstandige dat ik op dat moment kon doen: ik zette de tv uit, zette Selah Sue’s cd op en pakte mijn groenzone hoepel van 100 cm die ik een aantal maanden geleden Heart heb genoemd. De muziek van Selah Sue is echt perfect om op te hoepelen. De hoepel sluit naadloos op haar beats aan. Al snel was ik twintig minuten aan het hoepelen en lukten bepaalde trucjes die ik nog nooit had uitgeprobeerd. Waarom ik stopte, weet ik niet meer. Waarschijnlijk kwam mijn man thuis van de sportschool, of misschien ging de telefoon wel. Feit is wel dat ik na een tijdje stopte met hoepelen. Ik zette mijn hoepel neer en liep naar boven, of liever gezegd, ik rende naar boven. Het leek of ik vanzelf boven ben gekomen. Het hoepelen had me zoveel energie gegeven dat het voelde of mijn longen helemaal leeg en vol tegelijk waren.

Nadat ik een trui had gepakt, ging ik mijn hond uitlaten waarbij ik de glimlach niet van mijn gezicht kreeg. Het voelde alsof ik uren door kon blijven lopen. Mijn lichaam leek wel automatisch te bewegen. Ik ben toch maar weer naar huis gelopen, want ik kreeg ineens zoveel ideeën die ik uit wilde voeren. Ideeën die ik misschien niet had gekregen als mijn geest niet zo lekker opgeruimd voelde. Het gevoel deed me nog het meest aan een runnershigh denken die ik na minimaal een uur hardlopen wel eens kreeg. Met hardlopen kreeg ik alleen blessures, had ik dure schoenen en kekke pakjes nodig en had ik steeds vaker geen zin om de kou in te gaan.

Met meer hoepels dan me lief zijn die me in elke ruimte in mijn huis omringen, heb ik geen excuus om op de bank te blijven zitten. Ik hoepel meestal een paar minuten achter elkaar en ga dan weer wat anders doen, maar twintig, dertig minuten, of langer, achter elkaar oefenen, is het aller-fijnst. Nadat je lichaam warm is, wil het niets anders dan bewegen op het ritme van de muziek die je draait. Misschien ontdek je wel nieuwe bewegingen en trucjes. Het is wel verstandig om de hoepelduur op te bouwen en een goede warming-up uit te voeren. Wil je weten hoe je deze warming-up op moet bouwen, neem dan contact op met HoopHolland of klik op deze link. Ik ga snel deze blog op mijn website zetten en dan snel nog even hoopen. Hopelijk voel ik me straks weer net zo als gisteren.

5 februari 

Hoepelgeluk

In mijn vorige blog schreef ik hoe ik de namen van mijn hoepels bedenk. Aan het eind van deze blog vroeg ik jullie om mij te helpen met het bedenken van een naam voor een nog niet bestaande hoepel. Eén van de reacties die ik kreeg, vond ik zo ontroerend dat ik eigenlijk meteen besloot om de schrijfster van die reactie, Veer Opdenkamp uit Rotterdam, de prijs te geven. Zij krijgt nu een zwart met groene hoepel waarop ik camouflagevlekken ga proberen aan te brengen. De hoepel krijgt de originele naam Hoopcamp. Ze weet al dat ze gewonnen heeft en was buitengewoon blij met haar prijs. Ik ben buitengewoon blij dat zij mijn blog heeft gelezen.

            Toen ik net begon met hoepels verkopen, voelde het alsof mijn klanten mij een plezier deden als ze een hoepel kochten. Ik voelde me ongemakkelijk, want misschien zou de hoepel wel teleurstellen. Ik maakte de hoepels voornamelijk voor mezelf, zodat ik mijn creativiteit kwijt kon en zodat ik met mooie hoepels kon hoepelen. Met het verstrijken van de maanden is dit gevoel eigenlijk overvleugeld door het enthousiasme dat mijn hoepelklanten mij laten zien. Het bezorgen van een hoepel is echt een cadeautje voor mezelf. Als de deur opengaat en ik word begroet door een lachend gezicht, is mijn dag weer goed.

            Tijdens de afgelopen Swanmarket in het oude postkantoor in Rotterdam was het flink druk. Ik stond ergens achterin, zodat er voldoende ruimte om mijn kraam heen was om te kunnen hoepelen. Zelf had ik daar niet veel tijd voor, want het was enorm druk. De mensen die om mijn kraam heen stonden, kwamen soms speciaal voor HoopHolland naar de Swanmarket. Andere mensen hadden er nog nooit over nagedacht om een hoepel te kopen, maar zeiden zo enthousiast te worden van mijn verhalen dat ze ook een hoepel wilden. Je snapt dat ik na die dag de hele week met een grote glimlach op mijn gezicht heb rondgelopen. Het was dan ook helemaal leuk toen ik twee weken later in het NL10-magazine stond met een hoepel om mijn lijf.

            Alle feedback die ik krijg, maakt mij alleen maar zekerder dat het maken en verkopen van hoepels een goed idee is. Dit gevoel wordt versterkt door een klein project waar ik mee bezig ben. Hiervoor heb ik HoopHollandklanten gevraagd om hun ervaringen met hun HoopHollandhoepel te delen. De eerste reacties komen binnen. En wat is het leuk om die reacties te lezen. Als mensen in hun vrije weekend de tijd nemen om hun ervaringen met hun hoepel op te schrijven en deze te e-mailen, wil dat natuurlijk wel wat zeggen. Deze reacties zijn binnenkort te lezen, zodat iedereen net zo overtuigd kan worden van de voordelen van hoepelen als deze HoopHollandhoepelaars. Waar de reacties te lezen zijn, hoor je binnenkort. Voor nu moet je het doen met de reacties in het gastenboek en op de Facebooksite van HoopHolland. En nogmaals, ik word er zo verschrikkelijk blij van als jullie blij worden van mijn hoepels. Dank jullie wel!

26 januari 

 Iets met een `H`.

Hoeveel hoepels kan iemand in een jaar maken? En hoeveel verschillende hoepels zijn er te maken? Ik verbaas me er iedere keer weer over hoeveel nieuwe combinaties er te bedenken zijn door gebruik te maken van een paar stukjes tape. Ik heb nu net weer een hoepel gemaakt in de kleuren van de Amerikaanse vlag. Omdat al mijn hoepels een naam krijgen met een ‘H’ (van HoopHolland), heet deze hoepel naar een grote Amerikaanse stad: Houston. Een kwart deel van de hoepel is donkerblauw met witte sterren en de rest van de hoepel is wit met rode strepen. Deze hoepel is bij vele HoopHollandfans favoriet.

            De meeste van mijn hoepels hebben een zwarte of witte onderkleur. Daar overheen komen dan één of twee andere kleuren. Meestal zit daar een roze kleur bij. Vrouwen willen gelukkig toch nog bijna allemaal een roze hoepel. We blijven meisjes. De laatste tijd is groen erg populair, vooral in combinatie met roze griptape. Sinds een tijdje verkoop ik ook metallic tape en daarbij is de zilveren kleur erg gewild. Maandag verkocht ik een hoepel in de kleuren zilver, zwart en grijs. IJskoude, maar chique kleuren. Deze kreeg dan ook de naam Helsinki.                

           Aangezien ik vandaag weer een pakket met nieuwe kleuren tape binnenkrijg, moet ik weer op zoek naar nieuwe hoepelnamen met een ‘H’. Dat zal nog best lastig worden, want ik heb al zoveel verschillende hoepels gemaakt. Een greep: Harmony, Happiness, Heavenly, Holy, Hendriks, Houston, Hypnose, Hero, Hotterdam, Hardcore, Hitaly, Hoekzight, Holland, Harpoen, Hinde, Hyacinth, H…. Dat gaat zo nog wel even door. Morgen krijg ik echt heel mooie kleuren binnen: jadegroen, turquoise, olijfgroen griptape en nog veel meer. Ik moet dus weer naarstig op zoek naar nieuwe namen. En naar nieuwe combinaties.

            Tenslotte ben ik ook begonnen met het maken van hoepels voor kinderen. Deze hoepels zijn lichter, dunner en goedkoper en zijn te krijgen in dezelfde kleuren als de grote hoepels. Mijn collega Jody heeft de hoepel Hypersensitive besteld voor zichzelf en een minivariant voor haar dochtertje. Ze kunnen nu tegelijkertijd hoepelen. Hoe leuk is dat? Als ze er ook nog een minihoepel bij bestelt, kan ze ook haar armen, borstpieren en benen trainen, want met minihoepels kun je je hoepelwork-out uitbreiden.

            Wil je nou weten welke oefeningen je met de minihoepel en de grotere hoepels kunt uitvoeren? Boek dan nu een workshop “Hoepelen voor beginners”. Hoe leuk is het om samen met een paar vriendinnen te leren hoepelen? Goed voor de buikspieren als het lukt en als het niet meteen lukt is het goed voor de lachspieren. Hier kun je natuurlijk ook je eigen hoepel bij bestellen. Bedenk je een nieuwe combinatie, dan kun je met elkaar de naam hiervoor bedenken. Let wel, het moet een naam met een ‘H’ zijn. Houtje-touwtje, Honduras, Heks, Hup, Hoera, Harnas... Wie verzint mee? Stuur een e-mailtje naar info@hoopholland.nlmet de naam van een nieuwe hoepel, de kleurencombinaties en de reden waarom je voor deze naam en deze kleuren hebt gekozen. De leukste naam wordt beloond met een prijs!

23 december

Mijn moeder

Mijn moeder belde me gisteren. Ze had die dag een nieuw hoepelrecord verbroken: dertien minuten aan één stuk! En dat is best goed. Temeer omdat mijn moeder als kind niet kon hoepelen en nu, als vrouw van bijna zestig, rockt ze de hoepel als een jonge godin. Hopelijk voelt ze zich ook zo als ze aan het hoopen is. Ik zal het eens aan haar vragen. Waarschijnlijk wel, want dat hoepelen kan een hoop losmaken.

            Afgelopen zondag hielp mijn moeder me tijdens de Swanmarket in Rotterdam Noord. Mijn lieve schoonzusje Esme organiseert deze markt samen met haar compagnon. Tijdens de vorige Swanmarket verkocht ik mijn hoepels in een kraampje dat ik samen met een collega had gehuurd. Dit deden we om de kosten te delen, want we waren beiden bang dat we niks zouden verkopen. Dat viel gelukkig reuze mee. Het was die dag, begin oktober, bloedverziekend heet in Rotterdam en de rest van Nederland.

            Deze zondag was het weer wel wat van een ander kaliber: het was koud, het waaide en voordat de markt begon, regende het. Tentzeilen werden vastgezet met touw en verzwaarde zakken, mutsen en handschoenen bepaalden het straatbeeld, jassen waren dikker dan dik, maar gelukkig ging het zonnetje wel een paar uur schijnen. Maar toch, wie wil er in dit weer nou een hoepel kopen?

Daar trok mijn moeder zich niets van aan. Haar enthousiasme voor hoepelen spatte er vanaf. Ze vertelde aan iedereen die het wilde horen dat zij vroeger niet kon hoepelen en dat het heel fijn is om met een hoepel van HoopHolland te hoepelen. Veel beter dan met zo’n hoepel met ballen, want daar kon ze het niet mee. Ook vond ze het materiaal van de hoepel heel fijn en zacht.

Op een gegeven moment heeft mijn moeder zelfs een demonstratie gegeven. Ze dacht dat ik me hiervoor zou schamen, maar ik ben er juist trots op dat zij het zo leuk vindt. Ik vind het heel leuk als er andere mensen zijn die net zo enthousiast over hoepelen zijn als ik. Ook al zag ik de 24 uur voorafgaand aan de Swanmarket er heel erg tegenop, ik ben blij dat ik toch ben gegaan. Op zo’n markt met een andere hoepelgek staan, is geen werk, maar een hobby. Het maken en verkopen van hoepels geeft me enorm veel energie, waardoor ik nu al heel de week vrolijk ben. Bedankt mam, en bedankt hoepelaars die ons enthousiasme tijdens de Swanmarket hebben beloond met het kopen van een HoopHollandhoepel. Volgende keer weer?

1 december

Wii?

Sommige mensen vragen me of hoepelen met de Wii net zo goed is als hoepelen in real life. Echt een goed antwoord kan ik hier niet op geven, aangezien ik geen Wii heb en ik nog nooit heb g